Józefa Dmoch (ur. 1898, zm. 15 lipca 1943) i Józef Dmoch (ur. 1896, zm. 15 lipca 1943) – polscy rolnicy, straceni za pomaganie Żydom podczas II wojny światowej.
Życiorys Józef Dmoch wraz z żoną Józefą i siódemką dzieci (jedno przedwcześnie zmarło) mieszkał we wsi Helenów na Mazowszu. Rodzina utrzymywała się z niewielkiego gospodarstwa. Józef nadto zajmował się rymarstwem. Wraz z synem Janem grał w orkiestrze dętej w okolicznym kościele.
Do wybuchu wojny rodzina Dmochów miała regularne kontakty z członkami lokalnej społeczności żydowskiej, ponieważ często sprzedawali swoje produkty na targu w Stanisławowie.
Po wprowadzeniu niemieckiej okupacji w 1939 w gminie Ręczaje, do której należała wtedy wieś Helenów, aktywny był ruch oporu. Zaangażowany weń był także najstarszy syn Dmochów – Jan. Z kolei w samym Stanisławowie utworzono getto. Po jego likwidacji, części Żydom udało się zbiec. Dmochowie ukryli w swoim gospodarstwie około dziesięciorga Żydów. Żydzi za dnia przebywali w kryjówce w oborze, powyżej miejsca, gdzie znajdowały się zwierzęta. Wychodzili jedynie, kiedy było ciemno.