Most ten przetrwał do 19 marca 1945 roku, kiedy został wysadzony przez wycofujące się w kierunku północnym wojska niemieckie. Dopiero po trzech latach, w 1948, został odbudowany przez już polskich osadników. Przez ten czas obie części miasta spajały 2 tymczasowe drewniane mosty przerzucone przez rzekę – jeden w miejscu zniszczonego mostu kotlarskiego, drugi w rejonie ulicy PCKPiotr Gursztyn Rzeka łączy, rzeka dzieli [w:] IKAT. Gazeta Braniewska, 11 lutego 2005 r., s. 14. Aby umożliwić przeprawę cięższych pojazdów, konieczne stało się zamontowanie stalowej konstrukcji i 11 grudnia 1947 drewniany most na przyczółkach mostu kotlarskiego zastąpił wojskowy most kratownicowy typu Baileya. Był on jednak na tyle wąski, że ruch odbywał się na nim jednokierunkowoNowy most w Braniewie jest już czynny od wczoraj likwidując groźbę powodzi, Życie Olsztyńskie. Pismo ziemi warmińsko-mazurskiej, 12 grudnia 1947, nr 223, s. 6. Był jednak własnością zdobywców, tj. Armii Czerwonej, która w 1945 postawiła tę tymczasową konstrukcję typu Baileya, aby z jednej strony zapewnić manewrowość swoich wojsk, a z drugiej strony, aby móc sprawnie wywozić transporty z łupami wojennymi, gdyż przez Braniewo wiodła z Zachodu najkrótsza droga do ZSRR (tj.