Pracując i studiując czynnie działała w harcerstwie, w którym pełniła do 1924 w Lwowskim Hufcu funkcję komendantki. W 1927 uzyskała absolutorium, a w 1932 uwieńczone doktoratem filozofii w zakresie filologii polskiej i etnografii. W 1928 przeniosła się do Drohobycza, gdzie zaczęła pracować zawodowo. W 1938 wystąpiła do Komitetu Krzyża i Medalu Niepodległości o przyznanie jej odznaczenia, ale wniosek został odrzucony. W 1939 powróciła do Lwowa.

Po rozpoczęciu wojny, od 12 września 1939 zaczęła działać w oddziałach harcerskiej pomocniczej służby w obronie Lwowa, natomiast w październiku dołączyła do Polskiej Organizacji Walki o Wolność (później ZWZ-AK), będąc równocześnie czynną uczestniczką komórki o kryptonimie „Bociany”, która działała przy parafii św. Marii Magdaleny, w której pomagała przy przerzutach polskich oficerów na Węgry i do Rumunii oraz przy wyrabianiu fałszywych dokumentów. Działania komórki skończyły się w kwietniu 1940, ponieważ NKWD aresztowało proboszcza tej parafii. Pod pseudonimami „Staszka”, „Marta”, „Łucja” pełniła w ZWZ funkcję kurierki na Węgry i Rumunię Komendy Obszaru Południowo-Wschodniego wykonując jednocześnie pracę zarobkową w ukraińskich firmach. Od października 1941 do wiosny 1942 była sekretarką ppłk. M. Dobrzańskiego ps. „Leon”, który pełnił obowiązki szefa sztabu Komendy Obszaru.