W 1944 wstąpiła do SFIO. Została delegatką do Tymczasowego Zgromadzenia Konsultacyjnego na Gwadelupie. W 1945 i 1946 była wybierana z Gwadelupy do Zgromadzenia Konstytucyjnego. Od 1945 zasiadała w radzie miejskiej w Grand-Bourg. Nie udało jej się zdobyć mandatu w wyborach do izby niższej parlamentu we Francji w listopadzie 1946. W grudniu tego roku została wybrana do Rady Republiki – odpowiednika senatu. Należał do parlamentarnej grupy socjalistycznej. Brała udział w pracach Komisji Spraw Wewnętrznych i Edukacji Narodowej. Poparła przeniesienie szczątków Victora Schœlchera do Panteonu.

W 1947 stała się członkinią gaullistowskiej partii RPF. Z jej ramienia uzyskała mandat reelekcję w wyborach samorządowych w 1947 oraz do wkrótce przemianowanej na Senat Rady Republiki w 1948. W tym okresie należała do frakcji parlamentarnej Akcja Demokratyczna i Republikańska. W styczniu 1951 została wiceprzewodniczącą senackiej Komisji Terytoriów Zamorskich, należała też do Komisji Podatkowej. Była jedną z autorek ustawy zrównującej prawa dzieci urodzonych we Francji i jej koloniach. Walczyła o rozszerzenie francuskiego systemu ubezpieczeniowego na terytoria zamorskie. Zasiadała w Senacie do 1952. Nie udało jej się zdobyć mandatu do parlamentu w 1956 z ramienia Socjalistycznych Republikanów.