200 tom, transportowano na płozach na dno wadi Abu Ma'amel po specjalnie skonstruowanych pochyłych rampach o długości do 2800 m, a następnie wozami zaprzężonymi do zwierząt przewożono je ponad 150 km do portu w Kina nad Nilem, skąd z kolei sprowadzano żywność. Eksploatacją surowca zajmowali się głównie wolni robotnicy sprowadzeni znad Nilu, zamieszkujący wraz z rodzinami osady nieopodal poszczególnych kamieniołomów. Ponadto na dnie wadi wzniesiono rzymski fort obsadzony garnizonem. W przyległej głównej osadzie były świątynie poświęcone Serapisowi oraz Izydzie.
Wydobycie cesarskich porfirów wznowiono na niewielką skalę w 1930, prowadząc je do 1952.
Zastosowanie mały|Sarkofag Konstantyny z porfiru z Mons Porphyrites mały|Sarkofag św. Heleny mały|Grupa tetrarchów Z cesarskiego porfiru z Mons Porphyrites wykonano w czasach rzymskich m.in. basen fontanny do Domus Aurea dla cesarza Nerona (obecnie w Museo Pio-Clementino w Watykanie), sarkofagi cesarzowej Heleny i córki cesarza Konstantyna I Konstantyny (współcześnie w kolekcji w Museo Pio-Clementino), tudzież grupy tetrarchów (obecnie w bazylice św. Marka w Wenecji).