Jest pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Twórczość thumb|240px|Grób Anatolija Kosa-Anatolskiego na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie Był autorem m.in. opery Nazustricz soncju (Na spotkanie Słońca) z 1957, której nowa wersja z 1959 nosiła tytuł Zahrawa (Blask), baletów Chustka Dowbusza z 1950, Sojczyne kryło z 1956 i Orysia z 1967, operetki Wesniani hrozy (Wiosenne burze) z 1960, kantat Dawno te mynuło z 1961 i Bezsmertnyj zapowit (Nieśmiertelny testament) z 1963, oratorium Wid Niahary do Dnipra z 1969, poematu Lwiwśka lehenda z 1961, dwóch koncertów na fortepian z 1955 i 1962, koncertu na harfę z 1954, rapsodii Na werchowyni (Na szczycie) z 1982, Zakarpackiej rapsodii na skrzypce z 1952, pieśni m.in. do słów Iwana Franka, Łesi Ukrainki i Mykoły Ustyjanowycza. W twórczości często wykorzystywał elementy kultury łemkowskiej i huculskiej.
Nagrody Był laureatem Nagrody Stalinowskiej w 1951 i Nagrody Państwowej USRR im. Tarasa Szewczenki (1980) za zbiór utworów wokalnych oraz kawalerem Orderu Lenina, Czerwonego Sztandaru Pracy i Przyjaźni Narodów.
Przypisy