Z przywileju Królowej Bony dla bojara Prońki z 1524 roku wynika, że trzej bracia: Proń, Horain i Jeremiasz żyli na początku XVI wieku w okolicy Płotnicy w powiecie pińskim w granicach Wielkiego Księstwa Litewskiego (stąd przydomek Płotniccy). Bojarzy pińscy w dokumencie z roku 1559 zaświadczają, że ziemią tą władał ojciec, dziad i przodkowie bajara Pronia Wabiszczewicza.
Przypuszczalnie, ród ten żył na tej ziemi od XIV wieku i posiadał majątek w Płotnicy i Stachowie a ich potomkowie żyli w Osowie, Strudze, Białouszy. Przedstawiciele rodu służyli w wojsku Wielkiego Księstwa Litewskiego, uczestniczyli w sejmikach, wybierali urzędników, sami zajmowali stanowiska urzędowe.
W 1795 roku w wyniku rozbiorów Polski powiat piński został przyłączony do Imperium Rosyjskiego. W opisie dla Komisji Wywodowej Mińskiej Szlachty o przyznanie szlachectwa rosyjskiego rodowi Wabiszczewiczów-Płotnickich z 27 grudnia 1802 roku stwierdzono:
„Wywodowa deputacja po rozpatrzeniu przedstawionych dokumentów uznaje jako dostateczne dla przyznania rodowi urodzonych Wabiszczewiczów-Płotnickich tytułu szlacheckiego.