Pracowała głównie sama w terenie, m.in. w trudnych warunkach na piaszczystej pustyni w Uzbekistanie, w Kotlinie Hisarskiej, w górach Pamiru.
Poślubiła polskiego arachnologa Jerzego Prószyńskiego (mieli synów Witolda i Tomasza) i we wrześniu 1972 roku przeprowadziła się do Polski. Jedną z przyczyn wyjazdu z ZSRR było odrzucenie jej kandydatury na stanowisko w Instytucie Zoologicznym w Leningradzie. W Polsce znalazła pracę w Siedlcach, początkowo jako nauczycielka języka rosyjskiego, następnie jako starszy wykładowca zoologii. W latach 70. XX wieku była kierownikiem Muzeum Przyrodniczego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Siedlcach.
Niemal każdego roku podróżowała z Polski do Tadżykistanu (czuła się Rosjanką). Życie rodzinne (opieka nad dziećmi) oraz poważna choroba uniemożliwiły jej dalsze badania arachnologiczne. Po przeprowadzce na przedmieścia Warszawy straciła pracę w Siedlcach; próbowała zarabiać jako opiekunka dziecięca, sprzedawała kwiaty ze swojego ogrodu (ogrodnictwo było jej hobby), zajmowała się tworzeniem banerów reklamowych. Przygotowywała się do poważnej operacji, zmarła nagle po podaniu anestetyków.