W 1862 przyjechała do Belgradu, w czasie tureckiego bombardowania miasta. W tym samym roku w czasopiśmie Mađarski dnevnik ukazał się jej reportaż z bombardowanego Belgradu Srce i barikade, co czyni z niej pierwszą w historii Serbii kobietę - reportera wojennego. Do końca życia pozostała w Belgradzie. Po tym, jak jej brat sprzedał ostatnią winnicę w Vrdniku, należącą do rodziny Stojadinović, a także część domu rodzinnego nie mogła powrócić do rodzinnej miejscowości. W Belgradzie mieszkała w dzielnicy Savamala, w nędzy. Zmarła w 1878 i została pochowana na koszt miasta na Tašmajdanie. W 1905 jej szczątki przeniesiono na Nowy Cmentarz (Novo Groblje) w Belgradzie, a następnie do rodzinnego grobu w Pożarevacu. thumb|240px|Popiersie poetki w Vrdniku
Pamięć W 1851 Anastas Jovanović w czasie pobytu w Wiedniu wykonał portret Milicy Stojadinović. W 1912 w Vrdniku stanął pomnik poetki, dłuta Jovana Pešicia. Jej dom rodzinny w Bukovacu został przekształcony w muzeum. W Vrdniku znajduje się szkoła nosząca jej imię, gdzie od 1975 były organizowane spotkania poetyckie. Imię Milicy Stojadinović-Srpkinji nosi jedna z ulic w Belgradzie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Artyści związani z Belgradem Kategoria:Poeci XIX wieku Kategoria:Serbscy dziennikarze Kategoria:Serbscy poeci Kategoria:Urodzeni w 1828 Kategoria:Zmarli w 1878 Kategoria:Tłumacze literatury francuskojęzycznej