W latach gdy brakuje szyszek świerkowych, północne populacje krzyżodziobów rozpoczynają koczownicze migracje, przemieszczając się w stadach na znaczne dystanse. Wtedy też przylecieć mogą one do Polski. Co parę lat przybywają liczniej między czerwcem a październikiem. Po jesiennym nalocie kolejnej wiosny od marca do maja trwają powroty krzyżodziobów na północ. Ptaki koczujące można spotkać przez cały rok w różnych typach lasów, w których występują takie gatunki drzew jak: świerk, sosna oraz modrzew. Krzyżodzioby mogą występować w stadach liczących kilkadziesiąt ptaków, natomiast w terenach górskich ich koncentracja może sięgać nawet kilkuset osobników. L. curvirostra balearica (Homeyer, 1862) – Baleary, środkowa i południowa Hiszpania L. curvirostra corsicana Tschusi, 1912 – Korsyka L. curvirostra poliogyna Whitaker, 1898 – Afryka Północna (Maroko, Algieria i Tunezja), być może także południowe Włochy i Sycylia L. curvirostra guillemardi Madarász, 1903 – wschodnie Bałkany, Krym, Kaukaz, Azja Mniejsza i Cypr L. curvirostra altaiensis Sushkin, 1925 – Ałtaj, Tuwa i Mongolia L. curvirostra tianschanica Laubmann, 1927 – Tienszan, Pamir, Karakorum i Tarbagataj L. curvirostra himalayensis Blyth, 1845 – Himalaje oraz Tybet L. curvirostra meridionalis Robinson & Kloss, 1919 – południowy Wietnam L.