Był bardzo podobny do europejskiego, składał się z wielu łączonych za pomocą kleju arkuszy.
Forma zwoju miała wiele wad: papier jest podatny na uszkodzenia spowodowane ciągłym rozwijaniem i zwijaniem do odszukania potrzebnego fragmentu trzeba przewijać cały zwój ilość informacji, którą można zawrzeć w jednym zwoju, jest ograniczona
W czasie gdy europejscy introligatorzy ominęli wady zwoju, tworząc kodeks, Japończycy zastosowali rozwiązanie pośrednie – książkę w postaci harmonijki (orihon 折本).
Kolejną formą już przypominającą kodeks była książka motylkowa (detchōsō 粘葉装). Tworzyło się ją przez zagięcie arkusza papieru w połowie, otrzymując w ten sposób cztery nadające się do zapełnienia strony. Wiele takich arkuszy łączono na grzbietach klejem, tworząc książkę. Jako kleju używano mieszanki mączno-tłuszczowej, która była bardzo podatna na ataki insektów. Dało to impuls do stworzenia według tych samych zasad książki szytej (tetsuyōsō / tetchōsō 綴葉装 albo retchōsō 列帖装). Była to pierwsza japońska forma książki, która nie znajdowała odpowiednika wśród książek chińskich.