Poza Japonią słowo taiko jest używane przede wszystkim jako łączne określenie różnorodnych japońskich bębnów, które precyzyjniej ujmując, nazywają się oraz do stosunkowo młodej sztuki zespołowych występów bębniarzy taiko (kumi-daiko, 組太鼓), które powstały w latach 50. XX wieku. Pionierem był perkusista jazzowy Daihachi Oguchi (1924–2008), który zrywając z tradycyjnym podejściem do instrumentu, stworzył pierwszy zespół w 1951 roku.
Do wyrobu bębnów używa się drewna pochodzącego m.in. z: brzostownicy japońskiej (Zelkova serrata, jap. keyaki), jesionu japońskiego (Fraxinus lanuginosa, jap. aodamo), cynamonowca kamforowego (Cinnamomum camphora, jap. kusunoki).
Rodzaje taiko Od strony konstrukcji bębny japońskie dzielą się na dwa rodzaje: byō-uchi-taiko i shime-daiko.
są przeważnie wykonane z jednego pnia drzewa, wydrążone w środku, a do przybicia rozciągniętej skóry do korpusu bębna używa się specjalnych ćwieków wysokiej jakości (przypominają one kształtem gwoździe tapicerskie). Bębny tego typu charakteryzują się bardzo głębokim i rezonującym brzmieniem.
W przypadku membrany są mocowane do stalowych pierścieni o większej średnicy niż sam bęben i zaciskane linkami łączącymi i naprężającymi obie membrany.