W XIX w. dzięki załamaniu światła i dyspersji w pryzmacie Joseph von Fraunhofer zaobserwował widmo absorpcyjne Słońca. (To samo zauważył William Hyde Wollaston, ignorując odkrycie). Pierwsze spektroskopy były oparte właśnie na refrakcji i dyspersji.
Wyjaśnienie refrakcji Co najmniej od XVII w. próbowano wyjaśnić załamanie za pomocą różnicy prędkości światła w różnych ośrodkach. Kartezjusz mimo uznawania widzenia za natychmiastowe wierzył, że załamanie w wodzie lub szkle to skutek większej prędkości eteru (subtelnej materii) w nich niż w powietrzu. (Kartezjusz nie uznawał próżni). Newton w ramach swojej korpuskularnej teorii światła także wierzył, że światło w załamujących ośrodkach jest szybsze niż w powietrzu albo w próżni. Christiaan Huygens odwrotnie – uznawał impulsową teorię światła (tak jak Robert Hooke), w której załamanie wynika z zasady Huygensa oraz z mniejszej prędkości światła w gęstych ośrodkach. Pierre de Fermat również uważał, że załamane światło spowalnia i wyjaśnił prawo załamania swoją zasadą.