W latach 1913–1918 u miejscowego kowala zawodu uczył się Franciszek Beciński. W 1929 r. w Sędzinie (wraz z kolonią Sędzina) było 580 mieszkańców. W XIX wieku i do 1954 r. Sędzin był siedzibą gminy Sędzin do której należały m.in.: Adolfin, Bodzanowo, Byczyna, Dęby, Gęsin, Gosławice, Kłonowo, Koszczały, Krzywosądz, Michałowo, Przysiek, Rokitki, Skibin, Szczeblotowo, Ujma Duża i Zakrzewo.
Wieś duchowna Sędzino położona była w 1785 roku w województwie inowrocławskimKarol de Perthées, Mapa województwa brzesko-kujawskiego i inowrocławskiego, 1785 r.. Sandzino było wsią prebendalną płockiej kapituły katedralnej w 1542 rokuAntoni Julian Nowowiejski, Płock : monografia historyczna, s. 334..
Do 1954 roku istniała gmina Sędzin. W latach 1954–1961 wieś była siedzibą władz gromady Sędzin, po jej zniesieniu w gromadzie Zakrzewo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego. Wieś sołecka – zobacz jednostki pomocnicze gminy Zakrzewo w BIP.
Parafia Parafia św. Mateusza Apostoła w Sędzinie należy do dekanatu radziejowskiego w Diecezji Włocławskiej. Data powstania parafii nie jest znana. Obecny drewniany kościół w Sędzinie wybudowany został w 1750 r. Kościół był restaurowany w 1842 r., w tym czasie wybudowano murowaną plebanię krytą dachówką.