Jako romantyk gorąco interesował się przeszłością narodu ruskiego, jego życiem oraz językiem, poszukując w nim cech samodzielnych. Starał się udowodnić fakt istnienia niezależnego narodu ruskiego i jego odrębności od czasów najdawniejszych.

Opublikował wiele dzieł w języku polskim, m.in. Kronika południowej Rusi, Monaster Skit w Maniawie, Rozprawy o języku południowo-ruskim, Gramatyka języka małoruskiego w Galicji (1846). Posiada również wkład w wydanie Latopisu Nestora dokonane przez Augusta Bielowskiego, bowiem pomagał mu w tłumaczeniu tekstu na język polskiKazimierz Sochaniewicz, Stan, organizacja i postulaty badań nad historją ziem południowo-ruskich [w:] „IV Zjazd Historyków Polskich w Poznaniu 1925”.

W swoich badaniach nad etnografią doszedł do oryginalnych wniosków pośród innych uczonych: wyjaśniając pochodzenie Słowian Wahyłewycz początkowo uważał, że ich pierwotną krainą były IndieIlarion Swiencickij, Materiały od istorii wozrożdienija Karpatskoj Rusi. I. Snoszenija Karpatskoj Rusi s Rossijej w 1-oj połowinie XIX-ago wieka (relacja T. Glinki), Lwów 1905, s.