Kolejny medal wywalczył na mistrzostwach świata w Falun w 1954 roku, gdzie okazał się najlepszy. Wyprzedził tam dwóch innych Norwegów: Gundera Gundersena oraz Kjetila Mårdalena. Dwa lata później zwyciężył także w zawodach w kombinacji na igrzyskach olimpijskich w Cortinie d’Ampezzo. Po skokach zajmował drugie miejsce, jednak na trasie biegu był najszybszy, dzięki czemu sięgnął po złoty medal. Pozostałe miejsca na podium przypadły Szwedowi Bengtowi Erikssonowi i Polakowi Franciszkowi Gąsienicy Groniowi. Na włoskich igrzyskach wziął także udział w konkursie skoków, który ukończył na 35. pozycji.
Ostatni sukces odniósł na mistrzostwach świata w Lahti w 1958 roku, gdzie zajął drugie miejsce za Paavo Korhonenem z Finlandii, a przed Gunderem Gundersenem. Drugie miejsce zajmował już po skokach, jednak na trasie biegu uzyskał zaledwie trzynasty czas. Ostatni występ Stenersena na arenie międzynarodowej miał miejsce podczas igrzysk olimpijskich w Squaw Valley w 1960 roku, gdzie rywalizację w kombinacji ukończył na siódmym miejscu.