Działalność naukowa Po ukończeniu studiów został asystentem na Wydziale Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Doktoryzował się u prof. Stanisława Mazura w 1951 na podstawie pracy O samosprzężonych równaniach eliptycznych drugiego rzędu i pewnych układach równań eliptycznych. Habilitował się w 1958, w 1962 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1969 profesorem zwyczajnym. Stworzył Katedrę Metod Matematycznych Fizyki na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego i był po wojnie kontynuatorem warszawskiej szkoły matematycznej. Specjalista w zakresie teorii reprezentacji grup i przestrzeni Hilberta; autor szeroko znanych, pionierskich w obszarze polskojęzycznym monografii. Od początku lat 70. prowadził na UW seminarium „Systemy otwarte”, na którym gościło wielu wybitnych uczonych i myślicieli z Polski i zagranicy (wśród nich niemiecki fizyk Carl Friedrich von Weizsäcker, którego prace prof. Maurin tłumaczył na język polski). Profesury gościnne na wielu uniwersytetach europejskich, m.in. w Niemczech, Francji, Włoszech, Szwecji i Szwajcarii. W latach 80. był też zapraszany z wykładami na papieskie seminaria w Castel Gandolfo.