Od tego czasu Kreml stał się centrum administracyjnym prowincji Niżny Nowogród i centrum Niżnego Nowogrodu.
Za panowania Katarzyny II w latach 1785–1790 przeprowadzono remont Kremla, podczas którego rozebrano dach leżący na blankach muru. W rezultacie pod wpływem opadów atmosferycznych mur murów zaczął się stopniowo zapadać. Rozebrano zewnętrzne obwarowania wieży głównej, a w latach 1834–1837 zasypano fosę, co obniżyło wysokość Kremla o około 4 metry. Jednocześnie dolne kondygnacje baszt znajdowały się pod ziemią, co prowadziło do ich zalewania wodami gruntowymi i stopniowego niszczenia. W tym samym czasie cały Kreml został pobielony, a jego dachy przemalowane na czerwono.
lewo|mały|Wieża Dmitrijewska, fot. Maksym Dmitriew (1896) Kiedy rozpoczęła się Wojna Ojczyźniana 1812 r., Z murów Kremla wyruszyła nowa milicja z Niżnego Nowogrodu. W tym czasie Kreml nie był budowlą obronną, ale w 1894 r. Rozpoczęto odbudowę Wieży Dmitrijewskiej. Autorem projektu i kierownikiem odbudowy był architekt Nikołaj Sułtanow. Poinstruowano go, aby przerobił go na muzeum sztuki i historii. Aby to zrobić, konieczne było przywrócenie wieży do jej wiodącej pozycji na Kremlu. Muzeum zostało otwarte w 1896 roku. W tym samym czasie Wieża Dmitrijewska ponownie bardzo się zmieniła, uzyskując wygląd niezwykły dla Kremla w Niżnym Nowogrodzie.