Opisuje naturę i funkcjonalność każdego z tych aspektów w następujący sposób: „Przez filozofię jako stan rzeczy rozumie się efekty poznania, teorie lub wytwory tradycji [...], zaś przez filozofowanie jako działanie ma się na myśli proces poznawaniaMartens 2003 ↓, s. 15.. Martens odrzuca jednak ścisłe rozdzielenie tych aspektów, jakie można byłoby wyczytać z tego sformułowania. Podkreśla on konieczne powiązania i procesy wzajemnej wymiany między wytworami i działaniem. Stwierdza on, że wytworów „nie można zrozumieć, zbadać i rozwinąć bez [...] aktywności”. I odwrotnie, [...] [czynność filozofowania] jest wstępnie przygotowana przez [...] rozpoznania minionych filozofii [...]”. Ponadto tradycja powinna wzbogacać i stymulować czynność filozofowania poprzez zgromadzony przez tysiące lat zasób „wiedzy merytorycznej i metodologicznej”; uczący się lub aspirujący filozof powinien zatem przyswoić sobie, jako wiedzę podstawową, metody i treści legitymizowane przez autorytety, lecz aby stać się aktywnym rzeczywiście filozoficznie, musi je wykorzystać w myśleniu i przekroczyć w dyskursie z tekstem, z samym sobą czy interlokutorem. Według Martensa, który powołuje się tu na Spaemanna, filozofowanie jest więc „ciągłym dyskursem”Martens 2003 ↓, s. 17..