Darren „Buffy” Robinson – członek grupy „Disco Three” (później „Fat Boys”). W 1983 roku zaprezentował unikalną technikę naśladowania maszyn perkusyjnych. Charakterystycznym dla niego elementem był dźwięk ciężkiego oddychania (tzw. „hagga hagga sound”). Doug E. Fresh (znany jako „The Human Beatbox”) – popularyzował tę formę sztuki w filmach hip-hopowych lat 80.; ceniony za precyzyjne „click rolle”. Kenny Muhammad (znany jako „The Human Orchestra”) – wprowadził zaawansowane techniki oddechowe, werbel typu „Keh” oraz precyzyjne bity elektroniczne (np. „Wind technique”). Biz Markie – wprowadził do beatboxu elementy humorystyczne i autoironiczne. Znany z techniki wibracji gardłowych (ang. throat tapping) oraz łączenia beatboxu ze śmiechem. Rahzel – określany mianem „ojca chrzestnego beatboxu”, przyczynił się do popularyzacji tej techniki w mediach głównego nurtu w latach 90. Autor albumów „Make The Music 2000” (1999) oraz „Rahzel's Greatest Knockouts” (2004). Specjalizuje się w głębokich basach gardłowych (ang. deep bass).
Wyróżnia się także nurt zwany „Nową Szkołą” (ang. New School), skupiający się na wysokim stopniu skomplikowania technicznego, szybkich, połamanych rytmach i dużej gęstości dźwięków. Przedstawicielami tego nurtu są m.in.