Nosi też tytuły księcia de Valois, de Chartres, de Nemours, de Montpensier, księcia de Joinville, delfina Owerni, markiza de Coucy, de Folembray, hrabiego de Soissons, de Dourdan, de Romorantin oraz barona de Beaujolais.
Henri d’Orléans był Wielkim Mistrzem orderów Rycerskiego św. Ducha i św. Michała oraz Suwerennym Protektorem Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy Obediencji Orleańskiej.
Życie publiczne W 1987 wytoczył powództwo przeciwko Louis Alphonse’owi de Bourbon, legitymistycznemu pretendentowi do tronu Francji. Chodziło o umocnienie pozycji Henriego jako głowy królewskiego domu Francji. Sąd francuski uznał jednak, że nie jest właściwy do rozpatrzenia tej sprawy i oddalił powództwo.
Henryk stworzył Instytut Francuskiego Domu Królewskiego (Institut de la maison royale de France), a po śmierci ojca stanął na czele Fundacji Świętego Ludwika (Fondation Saint-Louis) i został jej honorowym prezydentem.
W 2004 roku bez powodzenia startował w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Na początku października 2005 w wywiadzie dla tygodnika Point de Vue zdementował informację, jakoby miał ubiegać się w 2007 roku o urząd prezydenta Francji.