Od listopada 1918 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego. Służył w oddziale konnym żandarmerii w Warszawie, który w listopadzie 1919 został włączony do 3 pułku strzelców konnych jako 2. szwadron I dywizjonu. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii. 6 października tego roku oddział, w którym pełnił służbę został przemianowany na 5 pułk strzelców konnych.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 5 pułku strzelców konnych w Tarnowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 114. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W czerwcu tego roku został przeniesiony z 5 psk do 26 pułku ułanów w Baranowiczach na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego. W kwietniu 1928 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W sierpniu 1929 został przeniesiony do 6 pułku ułanów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 24 grudnia 1929 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 16. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 28 stycznia 1931 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 6 pułku ułanów.