Równocześnie na niektórych uniwersytetach lub ich wydziałach wprowadzono ograniczenia procentowe liczby studentów pochodzenia żydowskiego znane jako numerus clausus. Podjęto także próby ograniczenia liczby wykładowców akademickich pochodzenia żydowskiego; np. w lutym 1938 nadzwyczajne walne zebranie Zrzeszenia Asystentów Uniwersytetu Warszawskiego podjęło postanowienie niemianowania w przyszłości na stanowiska naukowe Żydów i osób pochodzenia żydowskiego oraz stopniowego zastępowania zatrudnionych na UW asystentów Żydów Polakami. W styczniu 1938 r. po uchwałach poszczególnych uczelni przyjął go Związek Stowarzyszeń Asystentów Państwowych Szkół Akademickich RP, a następnie zawodowych, takich jak np. Stowarzyszenia Architektów RP /1938 i Związku Lekarzy Państwa Polskiego /1937. Śladem tych uchwał poszły inne organizacje zawodowe. Zjawisko to otrzymało nazwę „paragraf aryjski”.
Postawy sprzeciwu Formą solidaryzowania się studentów-chrześcijan z ich żydowskimi kolegami było wspólne stanie w czasie zajęć. Popierający takie działania wykładowcy także prowadzili swoje zajęcia, stojąc.