Bitwa pod Pydną – starcie zbrojne, które miało miejsce 22 czerwca 168 p.n.e.Praca zbiorowa pod redakcja Aleksandra Krawczuka, 2005, Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych, str. 278, Oficyna Wydawnicza Fogra, . pomiędzy armią rzymską pod wodzą Emiliusza Paulusa a Macedończykami króla Perseusza.
Podstawową formacją armii macedońskiej była falanga, tworzona przez uzbrojonych w długie, kilkumetrowe włócznie (sarisy), miecze i niewielkie tarcze żołnierzy, walczących w zwartym, ciasnym szyku. Ich atakujące frontalnie oddziały uchodziły za niepokonane w świecie hellenistycznym.
Podstawą wojskowej siły Rzymian były doskonale zorganizowane, złożone z licznych, dobrze współpracujących pododdziałów (centurii, manipułów) legiony. W przeciwieństwie do Macedończyków większość legionistów (principes i hastati) była ciężko uzbrojona w oszczepy (pilum) do miotania i krótkie miecze. Rzymianie nosili też większe od Macedończyków, owalne tarcze. Biedniejsi, lekko uzbrojeni żołnierze (velites) stanowili wsparcie podstawowych linii legionów, a ich zadaniem było prowokowanie wroga do walki (najczęściej przez ostrzał z broni dystansowej – proc). Żołnierze najstarsi (triarii) nie byli uzbrojeni w oszczepy, mieli za to dłuższe włócznie i walczyli w sposób podobny do greckiej falangi.