Był także autorem kilkudziesięciu adaptacji teatralnych dzieł niescenicznych lub przeznaczonych dla teatrów niedramatycznych (m.in. „Zabobon, czyli Krakowiacy i Górale” (1821), oryginalnych tekstów (np. „Twardowski na Krzemionkach”), a także przekładów, m.in. Szekspira, Calderona, Schillera. W latach 1835–1848 był redaktorem „Gazety Lwowskiej” i „Rozmaitości”. Przetłumaczył m.in.: „Wallenstein” (1837), Schillera „Dwaj Pikkolominiowie” (1834), Hamleta (1805), Makbeta, Króla Lira Williama Shakespeare’a i Judytę F. Hebbla i Calderona „Lekarz swego honoru” (1827). Zawdzięczamy mu wczesne spolszczenie poezji Schillera (od roku 1816), jak „Ballady i pieśni” i „Pieśń o dzwonie”. Jego rozprawki o języku polskim („Czy język nasz jest filozoficzny?”, „Wywód filozoficzności naszego języka”) znalazły u wybitnych przedstawicieli naszego romantyzmu żywy oddźwięk.

Podczas jego bytności w Kamieńcu Podolskim (1803–1805) powstało wiele przekładów i projektów inscenizacji (Hamlet, Makbet, Medea), realizowanych później we lwowskich teatrach przez kilkadziesiąt lat.