Po powrocie do Francji nie ujawniał przez lata ani swojej orientacji seksualnej, ani przeszłości z nią związanej. Jako katolik, przekonany przez spowiednika, próbował stłumić swój homoseksualizm i ożenił się w 1950; z małżeństwa urodziło się troje dzieci, dwóch synów i córka. Po rozpadzie małżeństwa w 1978 zaangażował się w działalność organizacji gejów-katolików „David i Jonathan”.
W 1981 zdecydował się na ujawnienie swoich doświadczeń, w reakcji na wypowiedź arcybiskupa Strasburga, uznającego homoseksualizm za chorobę. Seel ogłosił publiczną odpowiedź na słowa arcybiskupa, w której opisał prześladowania osób homoseksualnych w czasie II wojny światowej. W kolejnych latach domagał się uznania osób homoseksualnych jako grupy prześladowanej przez reżim hitlerowski. Swoje przeżycia opisał w autobiografii Moi, Pierre Seel, déporté homosexuel (1994), napisanej wspólnie z dziennikarzem Jeanem Pierre Jockerem, przetłumaczonej na angielski (Liberation Was for Others. Memoirs of a Gay Survivor of the Nazi Holocaust, 1997) i niemiecki (Ich, Pierre Seel, deportiert und vergessen, 2002). Wystąpił również w filmie dokumentalnym poświęconym tej tematyce Paragraf 175.