Po wybuchu epidemii tyfusu 12 grudnia 1941 liczba zgonów wynosiła nawet 200 osób dziennie. Zmarłych wywożono do zagłębienia terenu, na tzw. Bierowskich Dołach.
Obóz zlikwidowano w listopadzie 1942. W obozie zginęło około 4-6 tysięcy jeńców radzieckich. Pozostałych przy życiu około 200 ludzi przewieziono do obozu w Rymanowie.
Obóz nosił numer 325, do września 1942 być może 327.
Zwangsarbeitslager (1943–1944) Założenie Obóz pracy przymusowej (Zwangsarbeitslager) rozpoczął działalność 11 marca 1943, kiedy przywieziono pierwszy transport rzemieślników żydowskich z getta w Tarnowie. Z obozu w Płaszowie jego komendant Amon Göth nakazał 7 marca wyjazd do Szebni 47 fachowcom, wśród których byli stolarze, ślusarze, elektrotechnicy, kucharki i pracownice biurowe. Kolejne transporty przyjeżdżały z likwidowanych gett w Bochni, Jaśle, Tarnowie, Rzeszowie i Przemyślu, z małych obozów z Frysztaka i Dukli, a także z obozów w Płaszowie i Pustkowie. Jednocześnie obóz pełnił funkcję zastępczego więzienia policyjnego (Polizeiersatzgefängnis) dla placówki gestapo w Jaśle.