W latach 81-79 Kwintus, wspólnie z bratem, podróżował po Grecji i Azji Mniejszej. Wkrótce potem ożenił się z Pomponią, siostrą Tytusa Pomponiusza Attyka, przyjaciela Marka. Porywczy temperament Kwintusa niejednokrotnie doprowadzał do nieporozumień z Pomponią. Attyk w listach prosił o pośrednictwo Marka, który jako starszy miał wpływać łagodząco na brata. W liście z roku 68 spotykamy się z zapewnieniem Marka, że brat mój, jak mi się wydaje, jest teraz dla Pomponii taki, jaki być powinien. Podobnie w liście z roku 67: myślę, że brat mój jest taki, jakim go zawsze mieć chciałem i o to się starałem. Widać to z wielu oznak, z których i ta nie jest najmniej ważna, że siostra twoja jest przy nadziei.
Kariera Kwintusa przebiegała podobnie jak starszego brata – nie osiągnął jednak nigdy konsulatu. Piastował edylat w roku 65, a preturę w roku 62. W latach 61-58 w charakterze propretora zarządzał rzymską prowincją Azją. W roku 56 był legatem Pompejusza na Sardynii, a w latach 54-52 legatem Cezara w Galii i Brytanii. Cezar w dziele O wojnie galijskiej przedstawił go jako dzielnego dowódcę. Starszy brat Marek zabrał go ze sobą, również w charakterze legata, kiedy wyruszał w roku 51 z Rzymu, by objąć namiestnictwo w Cylicji.