1 marca 1965 został proboszczem parafii w Krakowie-Bieńczycach. Od początku swojej posługi ubiegał się u władz o zgodę na budowę kościoła, ostatecznie zezwolenie otrzymał w 1967 i w tym samym roku przystąpił do prac budowlanych, doprowadzając do konsekracji świątyni pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski, znanej jako Arka Pana, w dniu 15 maja 1977. Jego parafia licząca wówczas ok. 100000 wiernych została w tym samym roku podzielona na cztery tzw. rejony duszpasterskie, które miały status quasi-parafii.
Razem z Haliną Bortnowską doprowadził do powstania w 1981 Towarzystwa Przyjaciół Chorych, które w 1996 otworzyło Hospicjum św. Łazarza. W latach 80 wspierał działania NSZZ „Solidarność”, po ogłoszeniu stanu wojennego organizował pomoc dla internowanych, tzw. Msze Św. za Ojczyznę, a także popularne wśród krakowian nabożeństwa fatimskie. W październiku 1985 ustąpił z funkcji proboszcza i następnie zamieszkał w willi na krakowskim osiedlu Cichy Kącik. Swoje mieszkanie w Nowej Hucie w bloku na os. Centrum A 6 ofiarował zgromadzeniu Małych Sióstr Jezusa. Mają one tam do dzisiaj swoją siedzibę. Przyczynił się do sprowadzenia do Polski Zakonu Rycerzy św. Łazarza i w 1994 został jego kapelanem.
W 1974 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.