Po wojnie znalazł się na Dolnym Śląsku, gdzie był sekretarzem Wojewódzkiego Komitetu Polskiej Partii Socjalistycznej, a także zastępcą redaktora naczelnego „Wrocławskiego Kuriera Ilustrowanego”. W latach 1946–1947 pełnił mandat poselski w Krajowej Radzie Narodowej, w latach 1947–1952 w Sejmie Ustawodawczym. W 1948 został członkiem PZPR.

W 1949 przeniósł się do Warszawy; podjął pracę w wydawnictwie „Książka i Wiedza” jako kierownik Działu Aktualności Politycznych. W listopadzie 1950 został powołany na stanowisko dyrektora Funduszu Kościelnego i zastępcy dyrektora Urzędu do Spraw Wyznań.

W latach 1955–1956 (formalnie do 1957) był redaktorem naczelnym „Gazety Poznańskiej”, utracił stanowisko po wydarzeniach października 1956. Po powrocie do Warszawy był sekretarzem redakcji „Życia Partii”. W listopadzie 1957 został zastępcą kierownika Biura Prasy przy Komitecie Centralnym PZPR; był zastępcą członka Komitetu Centralnego. Od września 1965 do lutego 1973 pełnił funkcję prezesa Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk (szefa cenzury państwowej).