odsunięty od możliwości pracy wykładowcy w Hiszpanii, gościnnie wykładał na uczelniach amerykańskich. Utrzymywał się również z publikacji filozoficznych.
W 1964 został powołany na członka Królewskiej Akademii Języka Hiszpańskiego. Po śmierci Franco odebrał nominację króla Juana Carlosa na senatora, mandat pełnił w latach 1977–1979. W 1980 otrzymał również nominację profesorską. W 1982 Jan Paweł II powołał go, jako pierwszego Hiszpana, w skład Międzynarodowej Papieskiej Rady Kultury. W 1986 Marías Aguilera otrzymał Nagrodę Księcia Asturii w dziedzinie nauk humanistycznych.
Był od 1941 żonaty z Dolores Franco Manero, pisarką i nauczycielką. Miał pięciu synów, m.in. Javiera (ur. 1951), pisarza.
Jako filozof kontynuował szkołę filozoficzną Ortegi y Gasseta, był przedstawicielem tzw. racjowitalizmu.
Najważniejsze prace: Osoba (Furta Sacra, Warszawa 2010) tłumaczenie na język polski książki * Persona (1996) Historia de la filosofía (1941) San Anselmo y el insensato (1944) Idea de la metafísica (1954) La escuela de Madrid (1960) Antropología filosófica (1970) La España inteligible (1985)
Kategoria:Hiszpańscy filozofowie XX wieku Kategoria:Hiszpańscy filozofowie XXI wieku Kategoria:Członkowie Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda Kategoria:Członkowie Hiszpańskiej Akademii Królewskiej Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 2005