Film nie posiada klasycznej, linearnej fabuły. Główny bohater – obdarzony cechami samego Felliniego – zobowiązał się zrealizować kolejny film, który miał stanowić krytykę egoistycznego społeczeństwa i kończyć się ucieczką nielicznych sprawiedliwych z miejsca zagłady. Produkcja została już uruchomiona: zbudowano monumentalną scenografię, zaangażowano aktorów, wyznaczono datę rozpoczęcia zdjęć. Mimo to reżyser wciąż nie ma pomysłu na film.
W stanie twórczego kryzysu analizuje swoje życie, wspomina kluczowe momenty oraz kobiety, które odegrały w nim istotną rolę. Chociaż nie ma już nic do powiedzenia, jako artysta stara się opowiedzieć historię samego braku tej opowieści. W ten sposób rzeczywistość przeplata się z marzeniami sennymi, wspomnieniami z dzieciństwa i wizjami przyszłego filmu.
Dzieło jedynie częściowo odwołuje się do rzeczywistości – większą jego część stanowią fragmentaryczne obrazy: „uboczne komentarze mędrców i głupców, wspomnienia z młodości, umyślnie naiwne symbole, koszmary senne, marzenia, nieuświadomione lęki, wyrzuty sumienia, niewysłowione pożądania”Jerzy Płażewski: Historia filmu (1895–2000), dz. cyt., s.