w marcu t.r. wygrał prawybory w stanie New Hampshire pod hasłem szybkiego zakończenia wojny w Wietnamie. Rezultat ten, przy jednoczesnym zgłoszeniu się popularnego Roberta Kennedy’ego, przyczynił się do rezygnacji z ubiegania się o reelekcję przez Lyndona Johnsona. Ostatecznie kandydatem demokratów – po zabójstwie Kennedy’ego w czerwcu 1968 – został wiceprezydent Hubert Humphrey, który w wyborach uległ Richardowi Nixonowi.

McCarthy pełnił mandat senatora do 1971. Zajął się następnie publicystyką polityczną, ale w 1972 ponownie zgłosił swoją kandydaturę w prawyborach Partii Demokratycznej. Po porażce opuścił szeregi partii i cztery lata później wystartował w wyborach jako kandydat niezależny, zdobywając ok. 740 tysięcy głosów (mniej niż 1%). W 1982 bez powodzenia ubiegał się o ponowny wybór do Senatu. W 1988 startował w wyborach prezydenckich wspierany przez blok małych lewicowych partii, m.in. Partii Postępowej Minnesoty i Partii Konsumenckiej Pensylwanii. Powrócił następnie do Partii Demokratycznej i po raz trzeci ubiegał się o partyjną nominację w 1992, ale został wykluczony z grona kandydatów przez władze partyjne.