płatnych po 1000 rocznie, które pozwoliły w 1610 roku pokryć dachem jedno skrzydło mające 20 sal i komnat oraz prowadzić budowę do roku 1615. W wykończonym pierwszym skrzydle w 1610 roku rozpoczyna się nauka w pierwszej z trzech klas gramatycznych – infimiea, w następnych latach kolejno w gramatyki i syntaxis. W 1615 roku otwarta zostaje humaniora z klasami poetyki i retoryki.
System nauki i program zatwierdzony był przez generała zakonu. W I klasie uczono języka łacińskiego, podstaw języka greckiego, gramatyki i ortografii języka polskiego. Nadmienić również należy, że do klasy pierwszej przyjmowano młodzież posiadającą umiejętność czytania i pisania, wraz z początkową znajomością łaciny po edukacji w szkołach parafialnych. Zależnie od poziomu i przygotowania młodzieży w kolejnych klasach uczono katechizmu, rachunków oraz wykładano dzieje świata starożytnego i chrześcijańskiego.