Burowiec związany był z kilkoma rodami, do których ta osada należała, w tym z rodziną Salomonów i Mieroszewskich, zaś od 1839 roku przeszła na własność Marii i Franza Wincklerów, a potem ich córki Valeski i jej męża Thiele-Wincklera.
W pierwszej połowie XIX wieku Burowiec przekształcił się w osadę przemysłową, w której rozwija się hutnictwo i górnictwo węgla kamiennego. W 1836 roku w rejonie dzisiejszej ulicy Dytrycha na zlecenie Franza von Wincklera wybudowano wielkie piece dla huty żelaza „Dietrich”, a w 1847 roku powstała huta cynku „Paul” (do 1922 roku „Paweł”). Właściciel tej huty – Löbbecke sprzedał ją w 1861 roku koncernowi Georg von Giesches Erben. W 1856 roku wydobycie rozpoczęła kopalnia węgla kamiennego „Abendstern” („Gwiazda Wieczorna”; po 1922 roku przemianowana na „Jutrzenka”), wykupiona później również przez wspomnianą spółkę. Ta sama spółka w 1864 roku uruchomiła produkcję w hucie srebra i ołowiu „Walther-Croneck”. W dniu 15 listopada 1868 roku została oddana do użytku linia kolejowa przebiegająca na zachód od Burowca, będąca fragmentem Kolei Prawego Brzegu Odry. Wraz z rozwojem przemysłu rosła liczba ludności i powiększała się zabudowana powierzchnia osady, która w drugiej połowie XIX wieku sięgnęła po Roździeń.