Do 1873 roku, kiedy handel niewolnikami został zakazany, z głębi lądu wywieziono około 15 milionów osób, z czego jedynie około 1,5 miliona dotarło do wybrzeża; pozostali zginęli w trakcie transportu.
Od 1889 roku kontynentalna część Tanzanii, Tanganika, znajdowała się pod kontrolą Niemiec, podczas gdy Zanzibar pozostawał protektoratem brytyjskim pod rządami sułtana. Po I wojnie światowej Tanganika stała się terytorium mandatowym Ligi Narodów, zarządzanym przez Brytyjczyków, a od 1946 roku – terytorium powierniczym ONZ pod tym samym zarządem.
Tanganika uzyskała pełną niepodległość 9 grudnia 1961 roku, a w rok później proklamowano republikę. 26 kwietnia 1964 roku nastąpiło połączenie Tanganiki i Zanzibaru w Zjednoczoną Republikę Tanganiki i Zanzibaru, która od 29 października 1964 funkcjonuje pod nazwą Zjednoczona Republika Tanzanii jako federacja dwóch odrębnych państw: Tanganiki (niepodległej od 1961) i Zanzibaru (niepodległego od 1963). W latach 1964–1985 krajem rządził prezydent Julius Nyerere będący inicjatorem unii. Do 1977 roku faktyczna władza należała do dwóch partii – Afrykańskiego Narodowego Związku Tanganiki i Partii Afroszyrazyjskiej na Zanzibarze. W 1977 roku Nyerere zaprowadził w kraju rządy monopartyjne, oparte na Partii Rewolucji.