Za układ ręczyli wraz ze Ściborem wojewoda kaliski Sędziwój z Szubina (teść Ścibora) i kasztelan poznański Mościc ze Stęszewa (spokrewniony z rodziną), przy czym wszyscy zastawili wszelkie majątki będące w ich posiadaniu w wypadku, gdyby układ sprzedania Marchii Polsce nie doszedł do skutkuAntoni Prochaska: Ścibor ze Ściborzyc, s. 168 (32).. W efekcie takiej polityki około 40 lat później krewni Ścibora ze Ściborzyc, Ścibor Poniecki herbu Ostoja, starosta generalny Wielkopolski wraz z Janem z Jani herbu Ostoja i za poparciem wojewody Mikołaja Szarlejskiego ze Ściborzyc herbu Ostoja, zebrali fundusze na opłacenie wojska zaciężnego broniącego Malborka i którego sam zakon nie miał już możliwości opłacić, po czym wojsko to opuściło twierdzę, która tym samym została zyskana dla Polski bez przelewu krwi. Za pomoc finansową Gdańska i dla pamięci tego triumfu, król nadał miastu Gdańsk koronę w herbie.