17 września 1936 roku Teatr Polski w Katowicach przemianowano na Teatr im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach, co uczczono w dniu 17 września premierą Wyzwolenia tegoż autora w reżyserii Leopolda Kielanowskiego, a 7 października 1937 roku w foyer gmachu teatru odsłonięto popiersie patrona instytucji dłuta Wincentego Chorembalskiego.
Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku, w latach 1939–1945 teatr ponownie funkcjonował jako niemiecki.
We wrześniu 1945 roku teatr, działający już przez kilka miesięcy pod kierownictwem Karola Adwentowicza i Wilama Horzycy, stał się przystanią dla zespołu Polskiego Teatru Dramatycznego ze Lwowa (nie tylko dla aktorów np. Zygmunta Wilczkowskiego, ale też pracowników zaplecza sceny).
Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego (od 1945) 6 października 1945 roku placówkę przemianowano na Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach, a jej dyrektorem został Bronisław Dąbrowski. W tym okresie na scenie występowali tu między innymi Krystyna Feldman i Aleksander Bardini. Pierwszą premierą po wojnie było przedstawienie Aleksandra Fredry Zemsta, która odbyła się 2 kwietnia 1945 roku.