W krótkim czasie zaangażował on aktorów i śpiewaków, a także zorganizował chór, balet i orkiestrę.
7 października 1922 roku, dzięki działaniom towarzystwa, przedstawieniem Królewskiego jedynaka Lucjana Rydla zainaugurowała swoją działalność scena dramatyczna Teatru Polskiego, a w dniu następnym, premierą Halki Stanisława Moniuszki scena operowa. W pierwszym sezonie wystawiono łącznie 22 komedie i dramaty oraz 10 spektakli muzycznych. W latach 20. XX wieku Teatr Polski miał łącznie dwie sceny – dramatyczną i operową. Ta druga była utrzymywana na wysokim poziomie artystycznym, lecz została zlikwidowana z powodów finansowych w 1932 roku.
lewo|mały|Przedstawienie Przeprowadzka w Teatrze Polskim w Katowicach; widoczni od lewej: Stanisław Grolicki, Mieczysław Szpakiewicz, Klementyna Zastrzeżyńska i Wacław Zastrzeżyński (1936) lewo|mały|Sztuka Królowa przedmieścia, grana w siedzibie Teatru Polskiego (1936)