Był ponadto kierownikiem artystycznym Centrum Edukacji Teatralnej w Gdańsku (1988–1992).
W latach 1971–1983 występował w gdańskim Teatrze Wybrzeże, gdzie zagrał m.in. Pankracego w Nie-Boskiej komedii, Wiktora w Połowczańskich sadach, Starikowa w Ożenku, postać tytułową w Samuelu Zborowskim, Bengtssona w Sonacie widm, Gnębona Puczymordę w Szewcach czy Edypusa w Vatzlavie. W Teatrze Wybrzeże wyreżyserował też spektakl Mniszki Eduardo Maneta (1983).
W latach 1977–1994 prowadził warsztaty i Teatr Poezji dla osób niewidomych w gdańskim Związku Niewidomych, a w latach 1990–2017 był pedagogiem w Szkole Muzycznej II stopnia w Gdańsku.
W 1999 otworzył własną scenę – Teatr z Polski 6, dla której przygotował i gdzie wystawił siedemnaście monodramów, w tym: Moje serce – wielkie monologi dramatu polskiego, Wielkie pranie, Ostatnia lekcja aktorstwa, Aktor, Król, Maska czy Wariat. Jego ostatnią rolą była postać zagrana we wrześniu 2021 w monodramie Budowniczy autorstwa Gabrieli Pewińskiej, żony aktora. Grażyna Antoniewicz napisała w recenzji z tego przedstawienia: „Gra Ryszarda Jaśniewicza w monodramie Budowniczy to sztuka na granicy czarodziejstwa, pełna wirtuozerii”.