W latach 1929–1939 działał jako delegat Polski w komisjach traktatowych z Anglią, Niemcami i ZSRR oraz był przedstawicielem rządu w Międzynarodowej Izbie Handlowej w Paryżu, a także na Kongresie Przemysłu i Handlu w Waszyngtonie. W 1933 założył z przyjaciółmi Rotary Club Łódź – łódzki oddział Rotary International. W 1936 został współzałożycielem i członkiem Towarzystwa Przyjaciół Łodzi.
W 1939 po zajęciu Polski przez okupanta niemieckiego działał w polskim komitecie pomocy dla zatrzymanych w obozie w Radogoszczu, po czym sam został aresztowany w Łodzi przez Gestapo i przez krótki okres przebywał w areszcie. W 1940 z obawy przed ponownym pobytem w więzieniu przeniósł się do Warszawy, gdzie objął stanowisko Pełnomocnika Rządu Emigracyjnego ds. przemysłu włókienniczego. W 1944 po upadku powstania warszawskiego został aresztowany. Uciekł z transportu do obozu w Pruszkowie i udał się do swojej rodziny w Głownie. Tam został ponownie aresztowany i osadzony w więzieniu na Radogoszczu. W 1945 uciekł z transportu ewakuującego więźniów i strażników. Powrócił do wyzwolonej Łodzi, gdzie objął stanowisko dyrektora w Widzewskiej Manufakturze, a także stanowisko prezesa Izby Przemysłowo-Handlowej w Łodzi, które piastował do 1949.