Był także działaczem łódzkiej Sekcji Technicznej Warszawskiego Oddziału Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu. Od 1908 do 1909 roku pracował jako naczelny inżynier w zakładach włókienniczych firmy S. Jenny w Hard–Fußach nad Renem, gdzie zajmował się elektryfikacją i przebudową zakładów przemysłowych. Następnie wrócił do Łodzi, gdzie do 1932 r. pracował jako naczelny inżynier, a do 1939 jako dyrektor i prokurent w Zakładach Przemysłu Bawełnianego Ludwika Geyera, działając na rzecz rozwoju zakładów, budując nowe oddziały przędzalni, tkalni i wykończalni oraz rozbudowując kotłownię i siłownię. W 1936 był współzałożycielem Towarzystwa Przyjaciół Łodzi.
Okres II wojny światowej spędził na emigracji w Pitești w Rumunii, gdzie pracował jako nauczyciel języków: francuskiego, niemieckiego i angielskiego (Michelis znał 10 języków), działał jako prezes Ogniska Amerykańskiej Komisji Pomocy Uchodźcom Polskim w Rumunii oraz pełnił funkcję członka honorowego zarządu Koła Obywatelskiego Pomocy i Opieki nad Uchodźcami. W 1945 r. wrócił do Łodzi, w której rozpoczął pracę w Centralnym Zarządzie Przemysłu Włókienniczego jako naczelnik wydziału energetyki i ruchu, następnie od 1948 jako dyrektor działu techniki ruchu, by w 1949 zostać naczelnym doradcą technicznym.