Zdarzenia te to erupcja Pomici di Codola (25 000 lat temu), erupcja Pomici di Base lub di Sarno (18 000 lat temu), erupcja Pomici Verdoline (15 500 lat temu), erupcja Pomici del Lagno Amendolare (11.000 lat temu), erupcja Mercato lub Pomici Gemelle (8 000 lat temu), erupcja Avellino (3800 lat temu) i erupcja Wezuwiusza z 79 n.e., która zniszczyła rzymskie miasta Pompeje, Herkulanum, Oplontis i Stabie.
Morfologia Pierwotnie szczyt Monte Sommy miał przypuszczalnie ok. 2000 m n.p.m. Jego zapadnięcie pozostawiło elipsoidalne zapadlisko, kalderę, rozciągającą na kierunku wschód–zachód, której oś główna mierzy 4,9 km, a oś mała 3,4 km, a maksymalna wysokość wynosi 1132 m n.p.m. Krawędź kaldery, która przetrwała kolejne fazy destrukcji spowodowane erupcjami pliniańskimi, jest dobrze widoczna tylko w północnej części.
Obszar oddzielający Monte Sommę od Wezuwiusza nosi nazwę Valle del Gigante (Dolina Giganta) i dzieli się na dwie części: Atrio del Cavallo na południu i Valle dell'Inferno na północy. Stożek Wezuwiusza powstał wewnątrz kaldery po erupcji pliniańskiej z 79 r. n.e. i uzyskał swoją obecną postać w ciągu ostatnich 2000 lat aktywności. Przesuwając się z zachodu na wschód, wyróżnia się w grzbiecie Monte Sommy kilka charakterystycznych punktów tzw.