Po uzyskaniu prawa jazdy na samochód i motocykl zaproponowano jej dołączenie do sekcji dziewcząt w klubie motocyklowym. Sport żużlowy zaczęła uprawiać w roku 1955. Jej trenerem był żużlowiec Jerzy Dąbrowski, motocyklista z doświadczeniem zdobytym w latach 30. i 40. XX w. Następnie pełniła funkcję wirażowej. Od 1955 brała udział w ogólnopolskich rajdach motocyklowych kobiet jako jedna z 30 zawodniczek.
W 1964 zdobyła licencję sędzi żużlowej. Sprzymierzeńcami w dążeniu do uzyskania przez nią licencji byli Rościsław Słowiecki i Władysław Pietrzak. Drugi agitował w Międzynarodowej Federacji Motocyklowej, by ta zrobiła wyjątek dla kobiety, ponieważ przepisy FIM nie przewidywały dotąd, że kobieta może sędziować zawody. W nowej roli debiutowała 6 września 1964, sędziując mecz Stali Toruń z Tramwajarzem Łódź. Cieszyła się zaufaniem i sympatią polskich gwiazd żużla. Jej pracę docenili zagraniczni żużlowcy, np. Ove Fundin, choć nie od razu. Początkowo podważano jej kompetencje. Wielokrotnie doświadczyła seksizmu ze strony przedstawicieli środowiska zawodowego i pomyłek, np. w nazwisku, popełnianych przez dziennikarzy. Zyskała uznanie kibiców. W 1977 skończyła seminarium dla sędziów wyścigów międzynarodowych. Sędziowała 224 imprezy, w tym 32 międzynarodowe.