Ówczesne funkcje spełniane przez wojsko oraz okoliczności, w jakich było formowane, zadecydowały o jego pozycji. Kształtowały się one początkowo niejednoznacznie, wojsko występujące jako zbrojne ramię narodu i obrońca podstaw bytu, było wprawdzie dumą narodu, ale jednocześnie wobec sił zbrojnych utrzymywała się stereotypowa rezerwa, egzystująca jako reminiscencja niechęci żywionej od dziesięcioleci wobec armii zaborczych. W aparacie państwowym Wojsko Polskie miało natomiast pozycję bezsprzecznie silną. Gwarantowały ją obowiązujące przepisy prawne, dotyczące różnorodnych dziedzin życia wewnętrznego kraju.
Okręgi wojskowe Księstwa Warszawskiego Dekretem Fryderyka Augusta z 20 marca 1810 obszar Księstwa Warszawskiego został podzielony na cztery okręgi wojskowe: Okręg I (warszawski) – departamenty: warszawski, płocki i łomżyński. Siedzibą komendy okręgu była Warszawa; komendant – gen. dyw. Józef Zajączek. Okręg I klasy. Okręg II (poznański) – departamenty: poznański, bydgoski i kaliski. Siedzibą komendy okręgu był Poznań; komendant – gen. dyw. Jan Henryk Dąbrowski. Okręg I klasy. Okręg III (lubelski) – obejmował departamenty: lubelski i siedlecki. Siedzibą komendy okręgu był Lublin;