W 1918 opuścił Amsterdam i osiedlił się w niewielkiej miejscowości Lunteren, gdzie w stworzonej przez siebie pracowni i w ogrodzie doświadczalnym kontynuował swoje doświadczenia genetyczne aż do śmierci.
Twórczość naukowa Twórczość naukowa de Vriesa dzieli się na dwa okresy: pierwszy poświęcony badaniom fizjologii roślin oraz drugi, w którym głównym ośrodkiem zainteresowań stały się problemy zmienności, dziedziczności i ewolucji.
De Vries rozpoczął swoją pracę naukową od badań zjawisk turgoru w komórce roślinnej, w wyniku których wykazał zasadnicze znaczenie turgoru we wzroście i ruchach roślin.
Poczynając od 1880 zainteresowania de Vriesa zaczęły się skupiać wokół zmienności organizmów żywych oraz powstawania nowych ras i gatunków w procesie ewolucji. Był on jednym z ponownych odkrywców prawa Mendla w roku 1900 (niezależnie od Carla Corrensa i Ericha Tschermaka).
Prace naukowe Napisał m.in.: Intercellulare Pangenesis (1889), Die Mutationen und Mutationsperioden bei der Entstehung der Arten (1901), Die Mutationstheorie (1901–1903, 2 tomy).