Problematyka badawcza obejmuje zagadnienia związane z: przydatnością przestrzeni geograficznej dla turystyki ruchem turystycznym pojmowanym jako zjawisko społeczne ekonomicznymi aspektami turystyki relacjami między turystyką a innymi funkcjami społeczno-gospodarczymi człowiekiem pojmowanym jako podmiot ruchu turystycznego.
Geografia turyzmu powiązana jest z innymi dyscyplinami geografii, w szczególności z geografią osadnictwa, geografią fizyczną, klimatologią, geografią usług, geografią transportu, geografią rolnictwa, geografią ludności, geografią religii. Cechuje ją podejście kompleksowe, w odróżnieniu od innych nauk zajmujących się turystyką, do których zalicza się ekonomię, psychologię, socjologię, historię sztuki, etnografię, urbanistykę oraz ochronę przyrody.
Historia badań Badania zagraniczne Po raz pierwszy badaniami nad turystyką zajęto się w połowie XIX wieku. Dotyczyły one wówczas przede wszystkim miejscowości turystycznych, walorów klimatycznych i krajoznawczych oraz wykorzystania wód mineralnych. Termin geografia turyzmu (niem. Fremdenverkehrsgeographie) po raz pierwszy użyty został w 1905 przez J. Strandera.