Royal Flying Corps (RFC; Królewski Korpus Lotniczy) – brytyjskie lotnictwo wojskowe w czasie I wojny światowej, będące częścią wojsk lądowych (obowiązywały w nim te same oliwkowozielone mundury, stopnie i insygnia rang). Korpus został utworzony 13 kwietnia 1912 roku, w dniu 1 kwietnia 1918 roku po połączeniu z Królewską Służbą Lotniczą Marynarki Wojennej (RNAS) utworzył Królewskie Siły Powietrzne (RAF) – nowy rodzaj sił zbrojnych, niezależny od dowództwa wojsk lądowych i marynarki wojennej.
Na początku I wojny światowej RFC, dowodzone przez Davida Hendersona, składało się z pięciu dywizjonów. Dywizjonu balonów obserwacyjnych No. 1 Squadron RAF oraz czterech dywizjonów wyposażonych w samoloty m.in. (No. 2, No. 3).
Lista samolotów i statków powietrznych używanych przez RFC Airco DH.1 Airco DH.2 Airco DH.4 Airco DH.5 Airco DH.6 Airco DH.9 Airco DH.9A Armstrong Whitworth F.K.3 Armstrong Whitworth F.K.8 Avro 500 Avro 504 Blériot XI Bleriot XII Blériot XXI Blériot Parasol Monoplane Breguet Type III Bristol Boxkite Bristol Coanda Monoplane Bristol F.2 Fighter Bristol Scout Bristol TB.8 Bristol M.1 Bristol Prier Monoplane Canadian Aeroplanes Twin Canada Caudron G.III Cody V Biplane Curtiss JN-4 De Havilland DH.10 Ariens Deperdussin TT Monoplane Farman III Farman Biplane Farman F.40 Farman HF.20