Na początku 1462 z sąsiedniego Mazowsza płockiego nadeszła wieść o niespodziewanej bezpotomnej śmierci tamtejszych książąt: Siemowita VI i Władysława II. Konrad III mając nadzieję przejąć całość spadku niezwłocznie przyjął tytuł księcia płockiego. Na spuściznę tę miał jednak ochotę również i Kazimierz Jagiellończyk, który – powołując się na prawa suwerena i dysponując większymi możliwościami – zajął ziemię bełską, rawską i gostynińską i połączył je z koroną. Tylko ze względu na fakt toczonej wojny trzynastoletniej z zakonem krzyżackim i obawa, że inkorporacja całości spotka się z niezadowoleniem opinii publicznej, jako zbyt agresywna, skłoniły króla tymczasowo do zaakceptowania panowania Konrada III w ziemi płockiej, płońskiej i Zawkrzu (to, że ziemie te w ogóle przeszły w jego ręce, Konrad III zawdzięczał tylko energicznej postawie Katarzyny Siemowitówny, ciotki ostatnich książąt mazowieckich z linii płockiej).