Pomiary ultradźwiękowe Dźwiękowy lub ultradźwiękowy pomiar prędkości wiatru polega na wysyłaniu impulsów akustycznych, które następnie są odbierane przez miniaturowy odbiornik (mikrofon). Używane są różne pasma, jedno z nich to 40 kHz. Mierzony jest czas przebiegu paczki (kilku impulsów) sygnału pomiędzy dwoma punktami (ang. time of flight, w skrócie TOF). Z różnicy TOF rozchodzenia się dźwięku z wiatrem i pod wiatr można określić prędkość wiatru (dwukierunkowy pomiar prędkości). Prędkość w poruszającym się powietrzu mierzona pomiędzy dwoma punktami 12 oraz w odwrotnym kierunku 21 wynosi C12(mierzone) = C(powietrze) + C(wiatr)
C21(mierzone) = C(powietrze) – C(wiatr) alt=Otwarta czarna walizeczka z niebieskim, gąbkowym wypełnieniem. Po prawej czujnik anemometru: mały wiatraczek w plastikowej obudowie z rączką. Po lewej pudełko z wyświetlaczem. Oba elementy połączone przewodem. |mały|247x247px|Anemometr skrzydełkowy (wiatrakowy) gdzie C12(mierzone) jest prędkością zmierzoną od punktu 1 do 2, C21(mierzone) jest prędkością zmierzoną od punktu 2 do punktu 1, C(wiatr) jest szukaną prędkością wiatru, C(powietrze) jest prędkością dźwięku w powietrzu (która zależy m.in. od temperatury powietrza). Z tych dwóch pomiarów można uzyskać informację o prędkości wiatru.